Spadające znaki tworzą strumień tekstu powstający na bieżąco z wypowiedzi użytkownika.

System rozpoznawania mowy przekształca słowa w pulsujący kod, przypominający symboliczny zapis świata znany z filmu Matrix.

Sushi łączy popkulturowy motyw cyfrowego kodu z refleksją nad miejscem ludzkiej mowy w rzeczywistości kształtowanej przez sztuczną inteligencję.

„Sushi”

Najbardziej chyba zakorzenionym popkulturowo „spadajacym” tekstem jest charakterystyczny wzór wykreowany na potrzeby serii filmów „Matrix” sióstr Wachowskich. Wśród Miniatur nie mogło więc zabraknąć odtworzenia tego patternu. Podobnie, jak w przypadku pozostałych części „Tryptyku”, tak i tym razem Miniatura korzysta z wbudowanego w przeglądarki mechanizmu rozpoznawania mowy (może warto w tym miejscu dodać, że wszystkie trzy miniatury w obrębie „Tryptyku” pozwalają na wybór rozpoznawanego języka spośród naprawdę wielu języków i dialektów wbudowanych w większość najpopularniejszych browserów). Podobno oryginalny tekst wyświetlany w filmie pochodził z menu japońskiej restauracji, w której spotykali się filmowcy. „Sushi” stawia jednak na zdolności językowe AI – przecież „Matrix” to historia konfliktu pomiędzy ludźmi i myślącymi, świadomymi maszynami.

„Tryptyk o ciężarze słów” łączy trzy Miniatury w większą całość rozpatrującą tytułowe zagadnienie i pogrywającą z nim, a bazuje na dwóch źródłach inspiracji.

Pierwsze z nich to (meta?)metaforyka mówienia o języku, a szczególnie o słowach, opowiadajac o których, opisując je, nadaje się im fizyczne właściwości, zwłaszcza ciężar i masę. Tego typu metafory produkują zarówno literatura, jak język potoczny (być może skłonność do rycia słów uważanych za ważne w ciężkich, masywnych obiektach — kamieniach nagrobnych, kolumnach, na cokołach pomników, itp. — i inne podobne aktywności również stanowią emanację tego samego fenomenu). Nadawanie słowom fizycznych atrybutów jest praktyką ponadkulturową i sprawia wrażenie naturalnej ludzkiej predyspozycji niewymagającej specjalnego treningu, przychodząc wraz z navywaniem kompetencji językowych. Siła takiej praktyki wydaje się korespondować z istotnością mózgowego systememu fizyki intuicyjnej, w jaki wyposażyła ludzi ewolucja (i z koncepcjami estetyki ewolucyjnej w ogólności) — w tym przypadku byłaby ona pięknym przykładem kulturotwórczego potencjału ubocznych skutków działania mechanizmów doboru naturalnego. Spadajace i tonące słowa, poddawane działaniu grawitacji i oporowi gęstych ośrodków, w których to spadanie się odbywa lub po prostu natrafiające na twarde przeszkody zakotwiczają proces czytania w parametrach świata fizycznego.

Drugie ze źródeł inspiracji dotyczy fizycznej natury informacji (a więc i „zawartości” języka oraz słów) i hipotezy równoważności masy/energii/informacji (M/E/I). W myśl hipotezy M/E/I informacja jest wielkością fizyczną, którą można powiązać z energią niezbędną do zmiany lub skasowania pojedynczego bitu informacji. W bardzo dużym uproszczeniu hipotezę można wyjaśnić odwołując się do tzw. reguły Landauera (zasady fizycznej mówiącej, że wymazanie pojedynczego bitu informacji wymaga co najmniej pewnej minimalnej energii, która jest proporcjonalna do temperatury układu — wymazywanie informacji pociąga zatem za sobą wzrost entropii, np. w temperaturze pokojowej wymazanie bitu „kosztuje” 3 x 10 do potęgi -21 dżuli). Reguła Landauera wyznacza teoretyczną sprawność każdego wyobrażalnego komputera, ale przede wszystkim wiąże informację z wartościami energii potrzebnymi do jej zmiany. Angażując nieco więcej wzorów z dziedziny termodynamiki, teorii informacji Shannona i pamiętając o regule równoważności materii i energii (E=mc2) można wyliczyć masę bitu informacji w temperaturze pokojowej (300°K, czyli 26,85°C), która wynosi 3.19 × 10 do potęgi -38 Kg. Nie jest to duża masa i eksperymentalne potwierdzenie (lub obalenie) hipotezy równoważności masy/energii/informacji nie jest w tej chwili możliwe na drodze eksperymentalnej. Hipoteza M/E/I jest szeroko dyskutowana wśród badaczek i badaczy eksplorujacych pogranicze fizyki i biologii, np. starających się zdefiniować wyróżniki życia — istnieją koncepcje zwracające uwagę na wyjątkową sprawność energetyczną niektórych procesów życiowych, zbliżających się do bariery wyznaczonej przez Landauera. Słynny myślowy eksperyment Jamesa Clerka Maxwella („demon Maxwella”) we współczesnej wersji również jest rozbudowany o refleksję nad stojącym przed demonem zadaniem związanym ze zdobywaniem i przetwarzaniem informacji o świecie i ponoszonym w związku z tym wydatkiem energetycznym.