Oryginalny Pies Zbigniewa Kupisza powstał w 1994 roku jako interaktywny obiekt reagujący na obecność widzów.

W odrestaurowanej wersji Pawła Janickiego praca została osadzona w nowym środowisku technologicznym, przyjmując formę sieciowego i przenośnego doświadczenia, dając tym samym początek cyklowi Miniatur.

Pies pozostaje wierny swojemu pierwowzorowi – wciąż czujny, zabawny i komunikatywny – a jednocześnie przypomina, jak długo historia sztuki nowych mediów rozwija się w dialogu między technologią a ludzką reakcją.

Oryginalna instalacja „Pies” to pochodzący z 1994 roku interaktywny obiekt autorstwa Zbigniewa Kupisza z animacjami Jacka Szleszyńskiego i systemem interaktywnym Wieśka Kościukiewicza (Mikrokom-soft). Praca powstała w ramach specjalnej edycji Biennale WRO odbywajacej się we wrocławskim Dużym Studiu TVP. „Pies” znienacka reaguje łypaniem oczyma i szczekaniem na przechodzące przed jego domem osoby, budząc wesołe i życzliwe reakcje.

W późniejszych latach „Pies” w wersji odrestaurowanej przez Pawła Janickiego, który przywrocił zwierzakowi wzrok i ogólną witalność, stał się integralną częścią „Interaktywnego Placu Zabaw”, czyli słynnej już wystawy sztuki najnowszej kierowanej zarówno do młodszych, jak i dorosłych osób, zrealizowanej przez Centrum Sztuki WRO. Mieszkał w komfortowej drewnianej budzie (również odrestaurowanej przez samego autora pracy, czyli Zbigniewa Kupisza) i swym głośnym szczekaniem pozdrawiał osoby zwiedzające wystawę w ponad 20 miastach na całym świecie.

Każde kolejne wystawienie „Interaktywnego Placu Zabaw” wiązało sie z uaktualnianiem i przebudowywaniem wystawy i w rozmowach pomiędzy Janickim i Małgorzatą Gawlik, którzy współnie planowali te działania pojawił się w pewnym momencie, początkowo traktowany w żartobliwych kategoriach, pomysł zbudowania miniaturek prac z wystawy ułatwiajacych planowanie kolejnych ekspozycji. Pomysł zmaterializował (czy też „zsoftłeryzował”) się w pewnym momencie i „Pies” został pierwszą oficjalną Miniaturą (początkowo jako aplikacja na najpopularniejsze urządzenia mobilne, później, jak i inne miniatury, jako skrypt uruchamiany z poziomu przeglądarki internetowej). Podczas Biennale WRO 2015 miniaturę instalacji Kupisza można było wykonać samodzielnie dzięki szablonowi psiej budy umożliwiajacym złożenie jej ze sztywnego papieru i wsunięcie do wewnątrz urządzenia mobilnego z „awatarem” psa reagującym na otoczenie dzięki „widzeniu” poprzez kamerę urządzenia (ta wersja pracy miała premierę 13.05.2015).

Inną istotną kwestią dotyczącą historii „Psa” jest specyficzna prawidłowość związana z koniecznością przebudowy systemu interaktywnego w miarę podążania za tzw. postępem technologicznym. Każda kolejna iteracja mechanizmu sterującego interakcją w instalacji angażowała bardziej skomplikowane technologie: kamerę USB, zamiast sensora podczerwieni (w pierwszej wersji była to najzwyklejsza alarmowa „czujka” wpięta bezpośrednio do portu drukarki [RS-232]); wydajniejsze komputery, aby obsłużyć prosty program odtwarzający pliki video z animacją, bardziej skomplikowane prace programizstyczne. Wydaje się, że dobrze ilustruje to zasadnicze przejście komercyjnej infrastruktury medialnej w tryb zamknięty, uniemożliwiający własnoręczne modyfikacje, niegościnny dla eksperymentetorów.