To rozproszona kompozycja dźwiękowa, która ożywa w przestrzeni publicznej, gdy użytkownicy uruchamiają ją na swoich urządzeniach. Każde z nich generuje własną warstwę brzmienia, a w pobliżu innych łączy się z nimi w harmoniczną całość. Praca zestawia fizyczną obecność z wirtualnym dźwiękiem, nawiązując do filozoficznej idei Immanuela Kanta – noumenu, czyli rzeczy istniejącej niezależnie od ludzkiego poznania.

„Noumen” Paweł Janicki, od 2019

„Noumen” to niecodzienna praca muzyczna a zarazem rozproszone środowisko dźwiękowe. Interpasywna instalacja Pawła Janickiego w przestrzeni publicznej ulokowana przede wszystkim we wrocławskim Parku Szczytnickim (a dokładniej w miejscu, w którym w 2019 r. zespół WRO posadził młodego platana) — ale wszędzie i nigdzie zarazem.

„Noumen” to software’owa miniatura egzystująca pod adresem URL https://noumen.info — po wprowadzeniu adresu do przeglądarki internetowej (najlepiej na urządzeniu mobilnym i z włączonym dostępem do geolokacji i koniecznie z włączonym dźwiękiem) praca rozpoczyna generowanie zdarzeń dźwiękowych składających się na pełnowymiarową, choć rozciągniętą w czasie, kompozycję muzyczną, a im więcej urządzeń z uruchomionym „Noumenem” znajduje się w niewielkiej od siebie odległości tym bogatsza i bardziej ustrukturowana kompozycja dźwiękowa wyłania się z sumy zsynchronizowanych dźwięków wytwarzanych przez poszczególne urządzenia (każde urządzenie wytwarza własną tkankę muzyczną, ale wszystkie synchronizują się harmonicznie i pod względem tempa oraz metrum). Na charakter wytwarzanych struktur dźwiękowych ma wpływ odległość urządzenia od umownego centrum pracy (lat/lon 51.10713889/17.08055556), dlatego wędrówka z urządzeniami z włączoną geolokalizacją prowadzi do uzyskiwania zmieniających się w miarę przemieszczania urządzenia (a zapewne także posiadającej je osoby) rezultatów.

Praca od chwili premiery w 2019 roku jest żywym tworem i, od czasu do czasu, na chwilę zmienia swe umowne centrum i zakotwicza się w innych geolokacyjnych punktach (choćby miejscach, w jakich ulokowane są inne prace prezentowane przez WRO w przestrzeniach publicznych Wrocławia, np. „Cyanometer: Monument to the Blueness of the Sky” Martina Bricelja Baragi ulokowany na ul. Joliot–Curie 12 i instalacji „Megafony” Hannesa Praksa i Birgit Öigus w Parku Wschodnim).

W filozofii Immanuela Kanta i jego kontynuatorów noumen (lub noumenon, gr. νοούμενoν) to rzecz sama w sobie, zjawisko, które, co prawda, można poznawać rozumowo, ale noumen istnieje i rozwija się poza ludzką świadomością i niezależnie od niej. Dla Kanta noumen oznaczał rzeczywistość, która istnieje niezależnie od świadomości i która nie może się stać „rzeczą dla nas” – poznawalną absolutnie.