Geneza tej pracy sięga projektu Silver Moon, Blue Planet, Blue Note, w którym dane transmitowane z Międzynarodowej Stacji Kosmicznej stały się materiałem dźwiękowym i wizualnym. W trakcie pracy nad systemem wizualizacji artysta opracował własny algorytm generowania obrazu, oparty na analizie jasności pikseli w czasie rzeczywistym. ”CRT Hix” rozwija tę ideę, przywołując estetykę dawnych mierników analogowych i ekranów CRT, ale bez stylizacji – poprzez precyzyjne sterowanie obliczeniami. Miniatura balansuje między światem sztuki a nauki, traktując technologię nie jako narzędzie, lecz jako performatywnego partnera w procesie tworzenia.

Historia tej miniatury sięga 2014 roku i pracy nad innym projektem zatytułowanym ”Silver Moon, Blue Planet, Blue Note”, działania koncertowego/performatywnego, w którym strumienie danych transmitowanych z International Space Station (ISS) były w czasie rzeczywistym użyte jako budulec dla dźwiękowej i wizualnej tkanki pracy (z kolei ”Silver Moon, Blue Planet, Blue Note” jest pracą powstałą w wyniku jeszcze wcześniejszej kooperacji z Fundacją Sztuka i Technologia i NASA dotyczącej zamówienia utworu muzycznego, w którym jedynym materałem dźwiękowym było nagranie słynnego zdania ”That’s one small step for man, one giant leap for mankind” wypowiedzianego przez komandora Neila A. Armstronga podczas lądowania na Księżycu misji Apollo 11 w 1969).

Częścią aparatury, jakiej używałem w tym projekcie był cyfrowy miernik zbudowany przy wykorzystaniu algorytmu autorstwa R. Luke’a DuBois – generujący histogram, a dokładniej: zbiór histogramów reprezentujących rozkład jasności pikseli w kolumnach obrazu wideo – te histogramy złożone w całość tworzyły charakterystyczny ”oscyloskopowy” obraz przypominający to, co widać na wyświetlaczu miernika mierzącego podobne wartości w domenie analogowej i zwykle wyposażonego w ekran CRT.

W pewnym momencie oprogramowanie digitalnego miernika przestało poprawnie funkcjonować i byłem zmuszony napisać własną implementację algorytmu DuBois. O ile moja wersja nie działała ani lepiej, ani gorzej od oryginału, o tyle ja sam zacząłem boleśnie odczuwać ograniczenia algorytmu, zwłaszcza przebudowując całą infrastrukturę ”Silver Moon, Blue Planet, Blue Note” by sprostała wyższym rozdzielczościom i standardom jakościowym obrazu. Ze względu na samą naturę digitalnego opisu koloru i jasności (w szczególności powszechne zastosowanie 8-bitowego kodowania składowych kolorystycznych) obraz uzyskiwany dzięki ”książkowemu” algorytmowi DuBois zderzał się z jakościowymi barierami rozdzielczości i artefaktów utrudniających skalowanie. To skłoniło mnie do opracowania własnego algorytmu, który omijałby wspomniane ograncizenia, nie poprzez styliizację, filtrowanie, czy innego rodzaju ”naciąganie” rezultatów, ale poprowadzenie obliczeń taką ścieżką, by na ograniczenia się nie napotykać. W rezultacie powstał algorytm, który pozwala mi swobodnie manipulować rozdzielczością i jednocześnie uzyskiwać – co zaskoczyło nawet mnie samego – niektóre cechy obrazu, jakie obserwowałem w miernikach analogowych, ale przypisywałem je (przyjemnym dla oka) niedoskonałościom ekranów CRT.

Chociaż algorytm, który opracowałem na potrzeby ”CRT Hix” jest w pełni funkcjonalny i, jak wspomniałem, nie ”oszukuje” oka stylizacją, to jego techniczną sprawność i potencjalną ”naukowość” (nawet, gdyby rozpatrywać je jedynie wewnątrz kategorii ”art and science”) traktuję z lekkim dystansem, choć zarazem z założenia miał to być algorytm przynoszący realne, nie wyobrażeniowe efekty – przynależny bardziej do świata sztuki performance, niż sztuki inscenizującej. Z innej jeszcze strony idea wykorzystania w sztuce naukowych lub patanaukowych urządzeń badawczych, w oderwaniu od ich pierwotnych zastosowań nieodmiennie wydaje mi się inspirująca.